A crise irredutible
de
Alberte Momán
pertenzo ás fronteiras do medo
á crise eterna
irredutible
pertenzo e pertencemos
nós
a un país sen estela propia
cincento
e inseguro
aplacado polo desexo asumido
de ser como a xente
Outras obras do autor:
Erótica – Esta obra é um poemário cuja temática erótica se entrelaça com um discurso claramente lírico. A linguagem é rica de sentido e de sentidos, com todo um desfile de símbolos, metáforas e imagens que vão deslizando sedutoramente sobre a pele do leitor. A dor e o prazer – afinal de contas, os dois motores da acção humana – são-nos apresentados num terno abraço que se estende lânguidamente lúbrico desde o início até ao fim do livro. Estes entre muitos outros atributos mereceram-lhe em 2004 o aplauso entusiasmado do júri que lhe atribuiu o Prémio Francisco Añón de Poesia.
Ferrol e o que queda por chover – Ferrol ten sentido. Has horas son un estigma nesta cidade. Unha restrospectiva histórica moi persoal sobre o Ferrol que me tocou vivir. Tamén dese outro Ferrol que viviron por min, das súas experiencias plasmadas na miña imaxe.
Baile Átha Cliath - Premio de Poesía Erótica Illas Sisargas 2007.
O alento da musa - Detrás dunha caixa rexistradora atopei a submisión a un traballo atordante, a necesidade que a miña protagonista ten de sentirse acompañada, de volver formar parte do mundo. Detrás dunha caixa rexistradora atopei un dos grandes males da sociedade deshumanizada.
Alberte Momán.
A premisa de que as grandes historias da literatura poden comezar detrás dunha caixa rexistradora serve de escusa para presentar esta breve pero intensa amálgama devidas frustradas, vítimas da necesidade. Unha visión optimista que mostra a non conformidade dos personaxes con todo canto lles acontece, para deixar de seren vítimas, pasando a controlaren o propio destino. O libro inclúe, con cada exemplar, o caderno de poesía Déixanse levar, do mesmo autor.
O lobo da xente – Non ser consciente do dano que causa o silencio, unha ollada perdida e aboiando no subsconsciente que violenta sempre a víctima e verdugo. Calibrar as reaccións segundo o pánico como causalidade, o medo a ser, a mirar dentro de nós mesmos, a aceptar todo canto somos sen importar os pasos a dar por ese novo camiño, libre. Sen apreciar toda a sexualidade asumida nun sentimento disposto a ser o eco dun mesmo, sen medo. Ser incapaz de mirar ao exterior o xusto para non mancarse, e de rebelarse cando este non cumpra o seu cometido, o de ser soporte da diversidade. Falamos do que permanece sempre alí onde máis doe.
Alberte Momán – Nado en Ferrol (Galiza) no 1976
